Tolerancja pojedynczego nieudanego batcha jest słuszna, przeżycie martwej Ollamy
już nie. Parse archiwum jest jednowątkowy i wyprzedza GPU, więc przy Etapie B
(~212k kopert bez --since) padnięta Ollama przemieliłaby resztę korpusu z
prędkością parse'u, oznaczając każdy chunk jako chunks_errors — bez ani jednego
zapisu, ale kosztem ~2 h przebiegu do powtórzenia. Znany tryb awarii
Ollama@SOLARIA jest totalny (zniknięcie kontenera / network-detach, 4 incydenty,
§1.4/§7), nie częściowy, więc próg z kolejnych porażek trafia w niego od razu.
--max-embed-failures N (domyślnie 5, 0 wyłącza) → EmbedBackendUnavailableError
i exit 2, odrębny od exit 1 (który pełny korpus osiąga legalnie na pojedynczych
parse_errors — §1.5). Licznik zeruje się po udanym batchu, więc kryterium jest
"kolejnych", nie "łącznie". Przy abortcie dopychane są zaległe wpisy
entities[type=threading]: nie zależą od Ollamy, są idempotentne, a ich odtworzenie
oznaczałoby ponowny odczyt tych samych 27 GB. Nowy licznik embed_batch_failures
jest wyłącznie diagnostyczny — równania bilansu bez zmian.
Plan §9: dopisane decyzje operatora do Etapu B (plastry po 50k, breaker, pominięty
dry-run całości, hybrid default poza zakresem) + nota jak czytać exit 1 vs exit 2.
Testy: 4 nowe (trip po N kolejnych, reset po sukcesie, 0 wyłącza, flush threadingu
przy abortcie); 55 passed mail-body-ingest, 25 passed kb-retrieval. Smoke:
--limit 5 dry-run na żywym kb-postgres@PIHA — bilans domknięty, zero zapisów,
zero wywołań Ollamy.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 (1M context) <noreply@anthropic.com>
17640526ef